بهترین و سریعترین روشهای از بین بردن بوی کفش
تصور اینکه برای یک مهمانی به سرتا پای استایلمان رسیده باشیم و درست هنگام ورود، با بیرون آوردن پاها از کفش آن بوی بد غیرقابل تحمل ایجاد شود، وحشتی مشترک برای همه ماست. بوی بد کفش یکی از بدترین اتفاقهایی است که وقوع آن برای همه ما گریزناپذیر است. استفاده طولانی مدت، عدم تهویه مناسب، تعریق و جنس نامرغوب هر یک علتی برای ایجاد بوی نامطبوع است که در فصل گرم تشدید هم میشود.
برای حل کردن چنین مشکلی تنها چارهای که پیش رو داریم پیشگیری و گاهی کنترل برخی شرایط است زیرا هیچ جنس کفشی وجود ندارد که هیچوقت بوی بد نگیرد؛ چون علت اصلی بو عرق پا، رطوبت و رشد باکتریهاست. بااینحال، کفشهایی که رویه چرمی طبیعی، پارچه مشبک تنفسپذیر یا کتان دارند، کمتر بو میگیرند؛ بهخصوص اگر آستر جذب کننده رطوبت و کفی قابل شستوشو و تعویض داشته باشند.
در ادامه تک تک علتهای ایجاد بوی بد و راهحلهای مناسب برای رفع آن را مورد بررسی قرار میدهیم.
علت بوی بد کفش
عرق پا بهتنهایی بوی بسیار شدیدی ندارد. بوی ناخوشایند زمانی ایجاد میشود که باکتریهای روی پوست و داخل کفش، ترکیبات موجود در عرق را تجزیه میکنند. نتیجه این فرایند، تولید بویی است که حالت ترش، تند یا شبیه پنیر دارد.
پاها تعداد زیادی غده عرق دارند و زمانی که ساعتهای طولانی داخل کفش بسته قرار میگیرند، رطوبت فرصت خروج پیدا نمیکند. فضای تاریک و گرم داخل کفش نیز شرایط مناسبی برای فعالیت باکتریها و قارچها به وجود میآورد. به همین دلیل، کفشهای ورزشی، کتانیهای ضخیم، کفشهای ایمنی و مدلهایی که تهویه مناسبی ندارند، بیشتر در معرض بو گرفتن قرار میگیرند.
یکی دیگر از دلایل مهم بوی کفش، استفاده مداوم از یک جفت کفش است. زمانی که کفش هر روز پوشیده میشود، فرصت کافی برای خشکشدن کامل ندارد. حتی اگر سطح کفش خشک به نظر برسد، ممکن است لایههای داخلی، کفی و قسمت پنجه همچنان مرطوب باشند.
جنس جوراب نیز تاثیر زیادی دارد. جورابهایی که رطوبت را در خود نگه میدارند، باعث میشوند پا مدت بیشتری خیس بماند. پوشیدن کفش بدون جوراب نیز در بسیاری از مواقع شرایط را بدتر میکند؛ زیرا عرق به صورت مستقیم جذب آستر و کفی کفش میشود.
کفی فرسوده، آستر آلوده، پوشیدن کفش با پای خیس، خشک نکردن کفش پس از شستوشو، قرار دادن کفش مرطوب در کمد بسته، استفاده مشترک از کفش، تعریق زیاد پا، عفونت قارچی و رعایتنکردن نظافت ناخنها و فاصله بین انگشتان نیز از دیگر دلایل ایجاد بوی ناخوشایند هستند.
سریعترین روش از بین بردن بوی بد کفش
سریعترین روشی که من برای کاهش بوی کفش از آن نتیجه گرفتهام، خارجکردن کفی، خشککردن کامل فضای داخلی و استفاده از جوش شیرین است. ابتدا کفش را در محیطی خشک و دارای جریان هوا قرار میدهم. اگر کفی جداشدنی باشد، آن را بیرون میآورم و بهصورت جداگانه تمیز میکنم. سپس مقدار کمی جوش شیرین داخل کفش میریزم و اجازه میدهم چند ساعت یا تا صبح باقی بماند.
جوش شیرین رطوبت و بخشی از ترکیبات ایجادکننده بو را جذب میکند. صبح باید پودر باقیمانده از کفش خارج شود. برای کفشهای چرمی یا کفشهایی که آستر حساسی دارند، بهتر است جوش شیرین روی سطح داخلی ریخته نشود. در چنین شرایطی میتوان آن را داخل یک تکه پارچه نازک، جوراب تمیز یا کیسه پارچهای کوچک قرار داد.
این روش برای کاهش سریع بو موثر است، اما اگر آلودگی کفی یا رشد قارچ عامل اصلی باشد، بهتنهایی کافی نخواهد بود.
استفاده از جوش شیرین برای رفع بوی کفش
جوش شیرین یکی از در دسترسترین مواد برای کاهش بوی کفش است. زمانی که برای اولینبار از آن استفاده کردم، متوجه شدم نتیجه اصلی آن نه خوشبوکردن، بلکه جذب رطوبت و خنثیکردن بخشی از بو است.
برای استفاده، بهتر است ابتدا داخل کفش خشک شود. سپس مقدار محدودی جوش شیرین در قسمت پنجه و کف کفش قرار گیرد. باقیماندن آن از شب تا صبح نتیجه بهتری ایجاد میکند. پس از آن، کفش باید تکان داده یا با جاروبرقی دستی تمیز شود تا هیچ پودری داخل آن باقی نماند.
استفاده بیش از حد از جوش شیرین ضرورت ندارد. باقیماندن پودر در کفش ممکن است باعث ایجاد احساس ناخوشایند، خشکی پوست یا کثیفشدن جوراب شود. در کفشهای چرمی نیز تماس مداوم مواد قلیایی با سطح چرم توصیه نمیشود.
شستن کفی کفش برای رفع بوی بد کفش
در بیشتر کفشهایی که بوی شدید دارند، منبع اصلی بو کفی کفش است. کفی بهطور مستقیم با جوراب و کف پا تماس دارد و مقدار زیادی عرق، چربی پوست و آلودگی را جذب میکند.
اگر کفی قابل جداشدن باشد، آن را از کفش خارج میکنم و با آب ولرم و مقدار کمی شوینده ملایم میشویم. استفاده از آب داغ ممکن است باعث تغییر شکل کفی، جداشدن لایهها یا ضعیفشدن چسب شود. پس از شستوشو نیز کفی باید در فضای باز و دور از حرارت شدید خشک شود.
قرار دادن کفی خیس روی بخاری، شوفاژ یا زیر نور بسیار شدید خورشید ممکن است فرم آن را خراب کند. نکتهای که اهمیت زیادی دارد این است که کفی فقط زمانی باید داخل کفش قرار گیرد که بهطور کامل خشک شده باشد. قرار دادن کفی نیمهمرطوب داخل کفش، بوی نامطبوع را شدیدتر میکند.
اگر کفی قدیمی، تغییرشکلداده یا بهشدت آلوده شده باشد، تعویض آن نتیجه بهتری از شستوشوی مکرر دارد.
شستن کفش برای از بین بردن بوی شدید
گاهی بوی کفش به اندازهای در آستر و لایههای داخلی نفوذ کرده است که روشهای سطحی نتیجه کافی ندارند. در این شرایط، شستوشوی اصولی میتواند راهحل موثرتری باشد. البته همه کفشها قابلیت شستوشوی کامل ندارند.
کتانیهای پارچهای و برخی کفشهای ورزشی را میتوان بر اساس دستورالعمل تولیدکننده شست. پیش از شستن، بند و کفی باید جدا شود. استفاده از شوینده ملایم و آب ولرم آسیب کمتری به بافت کفش وارد میکند.
من همیشه پیش از قرار دادن کفش در ماشین لباسشویی، برچسب مراقبت از محصول را بررسی میکنم. بعضی کفشها در اثر چرخش ماشین، آب زیاد یا مواد شوینده قوی تغییر شکل میدهند. کفشهای چرمی، جیر، نبوک و مدلهایی که تزئینات، چسبکاری حساس یا قطعات فلزی دارند، نباید در ماشین لباسشویی قرار گیرند.
پس از شستوشو، کفش باید در محیط دارای جریان هوا خشک شود. قرار دادن کاغذ سفید بدون چاپ داخل کفش میتواند به جذب رطوبت و حفظ فرم آن کمک کند. روزنامه به دلیل احتمال انتقال جوهر، انتخاب مناسبی برای کفشهای روشن نیست.
استفاده از سرکه برای از بین بردن بوی کفش
محلول رقیقشده سرکه سفید میتواند به کاهش فعالیت برخی باکتریهای ایجادکننده بو کمک کند. روشی که من با احتیاط استفاده میکنم، ترکیب مقدار مساوی آب و سرکه سفید و اسپریکردن بسیار محدود آن روی آستر کفشهای قابل شستوشو است.
داخل کفش نباید بهطور کامل خیس شود. هدف فقط ایجاد رطوبت سطحی و سپس خشکشدن کامل کفش است. بهتر است ابتدا محلول روی بخش کوچکی از آستر امتحان شود تا مطمئن شویم باعث تغییر رنگ یا آسیب به بافت نمیشود.
این روش برای چرم طبیعی، جیر، نبوک و کفشهای دارای رنگ حساس مناسب نیست، مگر آنکه تولیدکننده استفاده از چنین محلولی را تایید کرده باشد. همچنین سرکه نباید همزمان با مواد شوینده یا سفیدکنندههای حاوی کلر استفاده شود، زیرا ترکیب بعضی مواد پاککننده میتواند خطرناک باشد.
الکل و اسپری ضدعفونیکننده کفش
برای کفشهایی که قابلیت شستوشو ندارند، استفاده محدود از اسپری مخصوص ضدعفونیکننده کفش میتواند مفید باشد. این محصولات با کاهش باکتریها و قارچهای سطحی، به کنترل بوی نامطبوع کمک میکنند.
گاهی از مقدار بسیار کمی محلول الکلی مناسب برای سطوح داخلی کفشهای پارچهای استفاده کردهام، اما این روش برای همه کفشها مناسب نیست. الکل ممکن است چرم را خشک کند، رنگ آستر را تغییر دهد یا چسب کفش را ضعیف کند. به همین دلیل، استفاده از محصولی که بهطور مشخص برای داخل کفش تولید شده است، انتخاب مطمئنتری خواهد بود.
پس از استفاده از هر اسپری، کفش باید در فضای دارای تهویه قرار گیرد تا بهطور کامل خشک شود. پوشیدن کفش در حالی که هنوز مرطوب است، هم برای پوست پا مناسب نیست و هم احتمال بازگشت بو را افزایش میدهد.
زغال فعال و بوگیرهای مخصوص کفش
زغال فعال یکی از روشهایی است که برای کنترل بوی ماندگار کفش نتیجه مناسبی از آن دیدهام. این ماده میتواند بخشی از رطوبت و ترکیبات ایجادکننده بو را جذب کند. کیسههای بوگیر حاوی زغال فعال را میتوان شب داخل کفش قرار داد و روز بعد خارج کرد.
مزیت این روش آن است که برخلاف پودرها، داخل کفش را کثیف نمیکند. برای کفشهای چرمی، رسمی و مدلهایی که نباید خیس یا شسته شوند، بوگیرهای زغالی انتخاب مناسبی هستند. با این حال، این محصولات نیز جایگزین شستن کفی، خشککردن کفش و درمان مشکلات پوستی پا نیستند.
تاثیر چای خشک، قهوه و مواد معطر
قرار دادن چای خشک، دانه قهوه، پوست مرکبات یا مواد معطر داخل کفش یکی از روشهای رایج خانگی است. تجربه من نشان داده است که این مواد بیشتر بوی کفش را میپوشانند و تاثیر محدودی بر علت اصلی آن دارند.
چای خشک یا کیسه چای خشک ممکن است مقدار کمی رطوبت و بو را جذب کند، اما اگر مرطوب باشد، خود به بستری برای رشد آلودگی تبدیل میشود. قهوه نیز رایحه قوی دارد، اما ممکن است آستر روشن کفش را لک کند.
استفاده از اسانسها و عطرها نیز فقط زمانی نتیجه قابل قبول دارد که ابتدا منبع اصلی بو پاک شده باشد. اسپریکردن مستقیم عطر روی کفش مرطوب ترکیبی ناخوشایند از بوی عطر و عرق ایجاد میکند.
تاثیر قرار دادن کفش در فریزر
بعضی افراد قرار دادن کفش داخل فریزر را برای از بین بردن باکتریها پیشنهاد میکنند. این روش ممکن است فعالیت بعضی میکروارگانیسمها را بهطور موقت کاهش دهد، اما تضمینی برای نابودی کامل باکتریها و قارچها وجود ندارد.
از طرفی، رطوبت ایجادشده پس از خارجکردن کفش از فریزر ممکن است شرایط را بدتر کند. کفشهای چرمی، چسبی یا حساس نیز احتمال دارد در اثر تغییر شدید دما آسیب ببینند. به همین دلیل، من این روش را راهحل اصلی و قابلاعتماد نمیدانم. شستوشو، خشککردن، ضدعفونی اصولی و تعویض کفی نتیجه مطمئنتری دارند.
خشککردن صحیح کفش
هر روشی برای از بین بردن بو زمانی موثر خواهد بود که کفش خشک شود. رطوبت باقیمانده در پنجه، زیر کفی و لایههای داخلی، یکی از مهمترین دلایل بازگشت بو است.
بهترین روش، قرار دادن کفش در محیط خشک و دارای جریان هوا است. بازکردن بندها، بیرونآوردن زبانه کفش و جداکردن کفی باعث میشود هوا بهتر در بخشهای داخلی گردش کند. استفاده از پنکه با باد ملایم نیز میتواند سرعت خشکشدن را افزایش دهد.
حرارت مستقیم سشوار، بخاری یا شوفاژ برای بسیاری از کفشها مناسب نیست. گرمای زیاد ممکن است چسب را ضعیف کند، چرم را ترک بیندازد یا فرم کفش را تغییر دهد. سشوار فقط در حالت باد سرد یا حرارت بسیار کم و از فاصله مناسب قابل استفاده است.
تاثیر جوراب در جلوگیری از بوی کفش
بعد از امتحانکردن روشهای مختلف، متوجه شدم انتخاب جوراب به اندازه تمیزکردن کفش اهمیت دارد. جوراب باید عرق را از سطح پوست دور کند و اجازه ندهد رطوبت مدت زیادی بین پا و کفش باقی بماند.
جورابهای تمیز و مناسب فعالیت روزانه باید هر روز تعویض شوند. هنگام ورزش یا تعریق زیاد، گاهی تعویض جوراب در میانه روز نیز ضروری است. پوشیدن مجدد جوراب استفادهشده، حتی اگر خشک باشد، باکتریها و بوی قبلی را دوباره وارد کفش میکند.
افرادی که زیاد عرق میکنند، بهتر است از جورابهایی استفاده کنند که برای کنترل رطوبت طراحی شدهاند. پوشیدن کفش بسته بدون جوراب، بهخصوص در روزهای گرم، باعث جذب مستقیم عرق توسط آستر و کفی میشود.
شستوشوی صحیح پا برای جلوگیری از بازگشت بو
برای من روشن شد که تمیزکردن کفش بدون رسیدگی به پا، نتیجه ماندگاری ندارد. پاها باید روزانه با آب و شوینده ملایم شسته شوند. تمیزکردن فاصله بین انگشتان اهمیت زیادی دارد، زیرا این قسمتها مرطوبتر باقی میمانند.
پس از شستوشو، پا باید خشک شود. خشکنکردن فاصله بین انگشتان میتواند احتمال رشد قارچ را افزایش دهد. ناخنها نیز باید کوتاه و تمیز نگه داشته شوند، زیرا آلودگی در اطراف و زیر ناخن ممکن است باعث تشدید بو شود.
پوشیدن کفش با پای مرطوب، حتی بلافاصله پس از حمام، یکی از اشتباهاتی است که بوی کفش را خیلی سریع برمیگرداند.
استفاده از پودر پا و ضدتعریق
افرادی که تعریق زیادی دارند، میتوانند از پودرهای مخصوص پا یا محصولات ضدتعریق مناسب استفاده کنند. پودر پا به جذب رطوبت کمک میکند و بعضی محصولات دارای ترکیبات ضدقارچ یا ضدباکتری هستند.
ضدتعریق پا با دئودورانت تفاوت دارد. دئودورانت بیشتر بو را کنترل میکند، در حالی که ضدتعریق میزان عرق را کاهش میدهد. این محصولات باید روی پوست تمیز و خشک استفاده شوند و استفاده از آنها روی پوست زخم، ترکخورده یا ملتهب مناسب نیست.
در صورت حساسیت، سوزش یا قرمزی، مصرف محصول باید متوقف شود. افرادی که بیماری پوستی، دیابت یا مشکلات گردش خون دارند، بهتر است پیش از مصرف محصولات درمانی پا با پزشک مشورت کنند.
تعویض کفی برای از بین بردن بوی کفش
در بسیاری از مواقع، تعویض کفی سریعترین راه برای نجات کفشی است که هنوز ظاهر سالمی دارد اما بوی آن بهسختی از بین میرود. کفیهای قدیمی در طول زمان مقدار زیادی عرق و باکتری جذب میکنند و حتی پس از شستوشو ممکن است بو در لایههای آنها باقی بماند.
کفی جدید باید متناسب با اندازه کفش انتخاب شود و فضای داخل کفش را بیش از حد تنگ نکند. کفیهای قابل شستوشو، دارای خاصیت جذب رطوبت یا حاوی زغال فعال میتوانند برای افرادی که با تعریق پا روبهرو هستند مفید باشند.
اگر بوی کفش پس از تعویض کفی همچنان باقی بماند، احتمال دارد آلودگی به آستر و لایههای زیرین نفوذ کرده باشد.
چرخشی پوشیدن کفشها
یکی از سادهترین روشهایی که تاثیر زیادی در کاهش بوی کفش داشته، استفادهنکردن از یک جفت کفش در دو روز متوالی است. کفش پس از یک روز استفاده به زمان نیاز دارد تا رطوبت جذبشده را از دست بدهد.
داشتن حداقل دو جفت کفش برای استفاده روزانه باعث میشود هر کفش فرصت کافی برای خشکشدن داشته باشد. این موضوع علاوه بر کاهش بو، عمر کفش را نیز بیشتر میکند؛ زیرا فوم، کفی و آستر فرصت بازگشت به حالت طبیعی پیدا میکنند.
نگهداری کفش در کمد
قرار دادن کفش استفادهشده در کمد بسته، بهخصوص زمانی که هنوز گرم یا مرطوب است، باعث تشدید بو میشود. من همیشه کفش را قبل از قرار دادن در جاکفشی برای مدتی در فضای دارای تهویه میگذارم.
جاکفشی نیز باید تمیز و خشک باشد. اگر فضای داخلی آن بوی نامطبوع گرفته باشد، حتی کفش تمیز نیز پس از مدتی بو میگیرد. پاککردن دورهای جاکفشی و استفاده از مواد جاذب رطوبت میتواند از تجمع بو جلوگیری کند.
کفشها نباید داخل کیسه پلاستیکی دربسته نگهداری شوند، مگر آنکه تمیز و خشک باشند. کیسه پارچهای قابل تنفس برای نگهداری طولانیمدت انتخاب مناسبتری است.
رفع بوی کفش چرمی
کفش چرمی نیاز به مراقبت متفاوتی دارد. شستن کامل، خیساندن، استفاده زیاد از سرکه، الکل یا جوش شیرین مستقیم ممکن است به چرم آسیب برساند.
برای کفش چرمی، ابتدا کفی جدا میشود و داخل کفش در هوای آزاد خشک میشود. سپس میتوان از بوگیر زغالی یا محصول مخصوص کفش چرمی استفاده کرد. تمیزکردن آستر باید با پارچهای که فقط کمی مرطوب شده انجام شود. پس از آن نیز کفش باید در دمای محیط خشک شود.
سطح بیرونی چرم باید با محصول مناسب همان نوع چرم تمیز و نرم شود. استفاده از مواد خانگی نامناسب ممکن است باعث تغییر رنگ، خشکی یا ترکخوردن سطح شود.
رفع بوی کفش ورزشی
کفش ورزشی به دلیل تعریق زیاد، بیشتر از سایر مدلها بو میگیرد. بعد از ورزش بهتر است کفش از ساک خارج شود. باقیماندن کفش عرقکرده در کیف بسته، حتی برای چند ساعت، بوی آن را شدیدتر میکند.
کفی و بندها باید جدا شوند و کفش در محیط دارای جریان هوا قرار گیرد. اگر دستورالعمل سازنده اجازه دهد، شستوشوی دورهای کفش و کفی ضروری است. قرار دادن بوگیر زغالی یا کیسه جاذب رطوبت پس از هر بار استفاده نیز به کنترل بو کمک میکند.
پوشیدن جوراب ورزشی تمیز و شستن پا پس از تمرین، احتمال بازگشت بو را بسیار کمتر میکند.
رفع بوی کفش جیر و نبوک
کفش جیر و نبوک در برابر آب و شوینده حساس است. برای این کفشها نباید از شستوشوی کامل، سرکه، الکل یا پودر مستقیم استفاده کرد. بهترین روش، خشککردن کامل، جداکردن کفی و استفاده از بوگیر غیرتماسی مانند کیسه زغال فعال است.
اگر آستر کفش نیاز به تمیزکاری داشته باشد، بهتر است از محصولی استفاده شود که مخصوص جیر، نبوک یا فضای داخلی کفش طراحی شده است. پیش از استفاده نیز باید محصول روی قسمت کوچکی امتحان شود.
بازگشت بوی کفش بعد از تمیزکردن
بازگشت بو به این معناست که یکی از منابع آلودگی باقی مانده است. ممکن است کفی هنوز مرطوب باشد، آستر بهطور کامل تمیز نشده باشد، همان جورابهای آلوده دوباره استفاده شده باشند یا کفش فرصت خشکشدن پیدا نکرده باشد.
در بعضی موارد، منبع اصلی بو خود پا است. تعریق شدید، قارچ بین انگشتان، پوستریزی، خارش، ترک، قرمزی یا تغییر شکل ناخنها میتواند نشانه وجود مشکل پوستی باشد. در چنین شرایطی، ضدعفونیکردن کفش بدون درمان پا فقط نتیجه موقت ایجاد میکند.
تبدیل بوی بد کفش به قارچ پا
اگر بوی پا و کفش با خارش، سوزش، پوستهپوستهشدن پوست، ترک بین انگشتان، قرمزی یا تغییر رنگ ناخن همراه باشد، احتمال عفونت قارچی وجود دارد. قارچ پا ممکن است از طریق کفش، جوراب، حوله یا سطوح مرطوب منتقل شود.
در این وضعیت، شستن کفش و استفاده از بوگیر کافی نیست. کفش، جوراب و پا باید همزمان مورد توجه قرار گیرند. بهتر است برای انتخاب درمان ضدقارچ مناسب از پزشک یا داروساز کمک گرفته شود. استفاده خودسرانه و طولانیمدت از ترکیبات مختلف ممکن است علائم را پنهان کند، بدون آنکه علت اصلی درمان شود.
اشتباهات رایج هنگام از بین بردن بوی کفش
یکی از اشتباهاتی که خودم نیز در گذشته انجام میدادم، استفاده مستقیم از عطر داخل کفش بود. این کار بوی اصلی را از بین نمیبرد و فقط برای مدت کوتاهی آن را میپوشاند.
پوشیدن کفش پیش از خشکشدن کامل، استفاده زیاد از مواد شوینده، ریختن سفیدکننده داخل کفش، ترکیبکردن سرکه با شویندههای دیگر، خشککردن کفش با حرارت شدید و استفاده از یک روش برای همه جنسهای کفش از اشتباهات دیگری هستند که میتوانند به کفش یا پوست پا آسیب بزنند.
قرار دادن کفش مرطوب در جاکفشی، شستن کفش بدون تمیزکردن کفی، استفاده مجدد از جوراب آلوده و پوشیدن روزانه یک جفت کفش نیز باعث میشوند نتیجه تمیزکاری خیلی زود از بین برود.
برنامه کامل برای از بین بردن بوی شدید کفش
زمانی که با یک کفش بسیار بدبو روبهرو میشوم، ابتدا بند و کفی را خارج میکنم. سپس کفش را از نظر امکان شستوشو بررسی میکنم. اگر قابل شستوشو باشد، آن را با روش مناسب جنس کفش تمیز میکنم. اگر امکان شستوشو وجود نداشته باشد، آستر را با محصول مخصوص پاک میکنم.
در مرحله بعد، کفش و کفی را جداگانه در محیط دارای جریان هوا خشک میکنم. پس از خشکشدن کامل، از بوگیر زغالی یا مقدار محدودی جوش شیرین داخل کیسه پارچهای استفاده میکنم. همزمان جورابها را میشویم و وضعیت پوست پا را بررسی میکنم.
در روزهای بعد نیز کفش را بهصورت چرخشی میپوشم و پس از هر بار استفاده، آن را فوراً داخل کمد قرار نمیدهم. این مجموعه اقدامات نتیجه بسیار بهتری از استفاده یکباره از اسپری خوشبوکننده ایجاد میکند.
بهترین روش جلوگیری از بوی بد کفش
بهترین راه این است که اجازه ندهیم رطوبت برای مدت طولانی داخل کفش باقی بماند. شستن و خشککردن پا، تعویض روزانه جوراب، استفاده چرخشی از کفشها، خارجکردن کفی پس از تعریق زیاد، خشککردن کفش پیش از قرار دادن در جاکفشی و شستوشوی دورهای کفیها، مهمترین اقداماتی هستند که از ایجاد بو جلوگیری میکنند.
انتخاب کفشی با اندازه مناسب و قابلیت تهویه نیز اهمیت زیادی دارد. کفش بسیار تنگ، جریان هوا را محدود میکند و تعریق را افزایش میدهد. کفشهایی با آستر نامناسب یا جنس غیرقابل تنفس نیز ممکن است رطوبت بیشتری در خود نگه دارند.
جمع بندی
بر اساس تجربهای که از روشهای مختلف داشتهام، سریعترین راه برای کاهش بوی کفش، خارجکردن کفی، خشککردن کامل فضای داخلی و استفاده از یک جاذب بو مانند جوش شیرین یا زغال فعال است. با این حال، برای رفع کامل و ماندگار بو باید کفش، کفی، جوراب و پا همزمان تمیز و خشک نگه داشته شوند.
شستوشوی اصولی، تعویض کفی فرسوده، استفاده از اسپری مخصوص، رعایت بهداشت پا، انتخاب جوراب مناسب و پوشیدن چرخشی کفشها از موثرترین راهکارها هستند. اگر بوی شدید همراه با خارش، پوستهریزی یا تغییر ناخن باشد، احتمال وجود قارچ مطرح است و باید علت پوستی نیز درمان شود.
بوی بد کفش با یک اقدام ساده برای همیشه از بین نمیرود، اما وقتی علت اصلی آن شناسایی شود، کنترلکردن آن دشوار نخواهد بود. مهمترین نکته این است که بهجای پنهانکردن بو، رطوبت و آلودگی ایجادکننده آن را برطرف کنیم.
